Była wtedy zima, wokół tylko lasy, drzewa pokryte grubą warstwą śniegu i ślady dzikich zwierząt. Do tego niebywała cisza, która pozwalała usłyszeć nawet własne myśli. Znajdowałem się w samym sercu Bieszczad, w miejscowości Wetlina. Święta Bożego Narodzenia mieniły się zupełnie inną aurą niż okres lata, kiedy po drogach, dróżkach, ścieżkach, płyną rzeki turystów. Tym razem było baśniowo i tajemniczo. Kiedy wyszedłem na wieczorny spacer a drogę z powodu braku latarni oświecała mi jedynie tarcza księżyca, czułem się wyobcowaną jednostką, w tym chyba ostatnim bastionie dzikiej przyrody, jaki ocalał w Polsce. Ponieważ sylwester wypadał w niedzielę, a miałem w planach spędzić go na zabawie z przyjaciółmi, postanowiłem udać się do kościoła w sobotni wieczór. Nie byłem może nawiedzonym religijnie typem, ale nie przywykłem też opuszczać mszy, nawet gdy warunki były ku temu sprzyjające. Pamiętam wprawdzie pewien okres w życiu, kiedy w kościele nie bywałem wcale, ale było to tuż po osiągnięciu pełnoletności, kiedy z powodu odwołania pewnego fajnego księdza, chciałem zamanifestować w ten sposób swoje rozczarowanie. Później wróciłem jednak do dawnego, poukładanego w tej sferze życia, wyniesionego w końcu z tradycyjnej, dość religijnej rodziny. Nic nie zmieniało się przez przynajmniej 10 lat, aż nastał właśnie 30 grudnia 2006 roku. Pamiętam jak świetnie się wtedy czułem. Nie miałem powodów do narzekań w żadnej sferze życia. Moja firma miała się wyjątkowo dobrze, a ja łączyłem właśnie w Bieszczadach przyjemne z pożytecznym. Wszystko to sprawiało, że byłem silny wewnętrznie i pewny siebie jak nigdy przedtem. Wracając do sobotniego wieczoru, nikt nie chciał towarzyszyć mi w wyjściu do kościoła. Wyszedłem więc sam, delektując się mroźnym powietrzem, unoszącym cudowny, świeży zapach świerków. Drogą szedłem zupełnie sam. Drewniany, mały kościółek tonął w ciemności, że ledwie można go było dostrzec. Zbliżając się nabierałem obaw, czy msza w ogóle się odbędzie. Ksiądz mógł przecież informować o jej odwołaniu, zanim tam przyjechałem. Wątpliwość zamieniła się w pewność, gdy tylko otworzyłem dzwi. Pod ołtarzem paliła się jedynie mała lampka, niemrawo oświetlając świąteczny żłóbek. Poza tym było zimno i tak samo pusto, jak w tej całej, małej mieścinie. Myśl była więc taka, by od razu ruszyć z powrotem. Ale ostatecznie, skoro już przyszedłem... wszedłem do środka i usiadłem w ławce naprzeciw sosnowego ołtarza, żeby choć chwilę podumać. Nagle, ciszę zakłóciło skrzypnięcie wejściowych drzwi. Obejrzałem się odruchowo. Do środka wszedł jakiś mężczyzna. W głowie od razu zapaliło mi się światełko nadziei, że msza jednak się odbędzie. Choć trwało to krótko, bo ów człowiek, podobnie jak cień, zniknął równie szybko, jak się pojawił. Czas na mnie - pomyślałem - i już miałem wstać do wyjścia, kiedy nagle ołtarz rozbłysnął światłem, zadzwoniły dzwonki zakrystii i na ołtarzu pojawił się ten sam mężczyzna, tyle że już w stroju księdza. W pierwszej chwili się ucieszyłem, choć radość bardzo szybko zmieszała się ze strachem. Mam być tam sam? To znaczy tylko z tym księdzem? Rozejrzałem się dyskretnie aby sprawdzić czy czasem ktoś jeszcze się nie pojawił, ale prócz myszy, która może zaszyła się gdzieś pod konfesjonałem, nie było nikogo więcej. Bez organisty i śpiewanych części stałych, rytuał mszy biegł do przodu jakby szybciej, aż dotarł do miejsca, gdzie kończy swoje kwestie ksiądz, a dalej mówią wierni. Kiedy zacząłem pośpiesznie szukać w głowie "jak to dalej szło", szybko przekonałem się, że nie będę raczej tym razem za rozmowny. Ciałem byłem wprawdzie w pierwszej ławce, ale moje myśli wędrowały w stronę wyjścia. Tak, chciałem uciec stamtąd jak najdalej, a najlepiej zapaść się pod ziemię. A jeszcze 10 minut wcześniej, naprawdę chciałem uczestniczyć we mszy. Nie do wiary, że tyle może się zmienić w tak krótkim czasie! Za każdym razem, po wypowiedzeniu paru pierwszych słów, język zaczynał mi się plątać do tego stopnia, że stopniowo zmniejszałem natężenie głosu, by choć odrobinę ukryć niezręczne położenie w jakim tkwiłem. Nie potraiłem wydukać z siebie niemalże żadnej kompletnej odpowiedzi, które wcześniej bez trudu, automatycznie wypowiadałem z tłumem. Tymczasem ksiądz, dojrzały stażem w swej posłudze, bez litości i taryfy ulgowej podążał podług mszału, zerkając w moją stronę od czasu do czasu z powagą, surowością w oczach i politowaniem zarazem. Nie jeden raz moja odpowiedź ograniczała się do mruczenia czegoś pod nosem i udawania, że doskonale wiem o czym mówię. A mówiąc w skrócie, mój dorobek dwudziestu lat wiary licząc od I Komunii, w jej dotychczasowym rozumieniu, został zdyskredytowany w przeciągu 20 minut. Przez niespełna 2 kwadranse legło w gruzach przekonanie, że jestem dobrym chrześcijaninem, który wypełnia właściwie wolę Boga. W momentach gdy milczałem, a ksiądz czekał, licząc jakby na zwrot akcji po stronie wiernych, w moim sercu krzyczała rozpacz i czułem jakby od środka palił mnie ogień. Msza dobiegła końca, a ja wyszedłem przerażony. Kiedy opowiadałem historię znajomym, śmiali się. Z ich punktu widzenia było to może zabawne. Ja natomiast długo nie mogłem dojść wewnętrznie do siebie i przez głowę przelewały się fale pytań. Szukałem odpowiedzi, czy jest możliwe, żeby w ten sposób chciał do mnie przemówić sam Bóg? A jeśli tak, to jak powinienem odczytać ten znak? Z początku poczułem się winny, zły i niegodny w oczach Boga. Postanowiłem oczywiście się poprawić, co w praktyce oznaczało trawienie każdej kolejnej mszy krok po kroku, poprzez uważne wsłuchiwanie się we wszystkie treści. Cały kolejny rok, był dla mnie czasem zwiększonej liczby wizyt w kościele. Okresami, we mszy uczestniczyłem każdego dnia, a co tydzień byłem u spowiedzi. Dawało mi to wprawdzie skupienie większej uwagi na Bogu, ale wciąż nie przynosiło oczekiwanej odpowiedzi. Przełom przyniosła pewna myśl, że gdybym potrafił nawet wyrecytować całą mszę z pamięci, przypominałoby to raczej lekcję polskiego, kiedy jak uczeń, starałbym się dobrze wypaść w oczach nauczyciela. Ale ja byłem przecież już dorosły, w realnym świecie, więc przed kim ten teatr i "co autor miał na myśli"? Skoro wierzę w Boga, jako Tego, który stworzył świat, który ma nieskończoną moc, który jest początkiem i końcem wszystkiego, to przecież ON oczekuje ode mnie prawdy, a nie maskarady!

"Jeszcze się kiedyś rozsmucę, Jeszcze do Ciebie powrócę, Chrystusie. Jeszcze tak strasznie zapłaczę, że przez łzy Ciebie zobaczę, Chrystusie. I z taką wielką żałobą, Będę się żalił przed Tobą, Chrystusie, że duch mój przed Tobą klęknie i wtedy serce mi pęknie, Chrystusie."

Miałam jedenaście lub dwanaście lat, kiedy niskim głosem śpiewałam tę pieśń w kościelnym chórze. Nigdy wcześniej nie słyszałam niczego równie tragicznego i smutnego. W tym wieku często chodziłam do kościoła, modliłam się (a raczej odmawiałam paciorki), uczestniczyłam w licznych ceremoniałach i liturgiach, podczas których zastanawiałam się, kto wymyślił te zimne, ciemne, ponure budynki pełne figur, posągów i obrazów z bezdusznymi oczyma bez wyrazu? Mimo, że przedstawiały różne historie biblijne i wskazywały na liczne cuda, jakie wydarzyły się w tym miejscu w odległych czasach, to stojące rzędem, wypełnione obcymi ludźmi ławki oraz niezliczone zakazy i nakazy powodowały, że nie czułam się tam dobrze. Dodatkowo ciągły półmrok oraz grobowce pod podłogą sprawiały, że gdybym z jakichś powodów została tam sama, byłabym przerażona. Mimo świadomości, że w tabernakulum mieszka Pan Jezus.

Nikomu z bliskich mi osób nie zwierzałam się z dręczących mnie myśli. Głęboko w środku miałam nadzieję, że jedynie Bóg wyjaśni mi, dlaczego komuś ma pękać serce ze smutku, jak wskazywała na to śpiewana pieśń. Jednak życie pełną parą sprawiło, że szybko zapomniałam o swoich dylematach. Wkraczałam w wiek, w którym działo się tak wiele różnych, ciekawych spraw: szkoła, nowe środowisko, pierwsze przyjaźnie, miłości, rozczarowania, zawody, doświadczenia. Mojemu okresowi dorastania towarzyszyło niekiedy szaleństwo, połączone z naiwnością i głupotą. Chciałam spróbować prawie wszystkiego, co było nowe. Ponoć to typowe dla młodych ludzi. Niemniej jednak niewiele mnie satysfakcjonowało. Tym bardziej, że wewnątrz pragnęłam być dobra i chciałam unikać rzeczy, które nie podobają się Bogu. Zresztą, szybko dostrzegłam kiepskie rezultaty dopiero co uzyskanej wolności, czy tzw. dorosłości.  W mojej głowie znowu pojawiły się pytania. Dlaczego jestem słaba i nie potrafię wytrwać w niczym, co dobre? Dlaczego moje starania na nic się nie zdają, a wartości moralne są tak słabe? Gdzie podziało się dobre, religijne wychowanie nabyte w domu? Może było za słabe? Przecież jeszcze w szkole podstawowej jeździłam chętnie na różne rekolekcje, byłam u sióstr zakonnych w klasztorze...

Zaczęłam zatem zgłębiać tajniki mojej religii. Częściej chodziłam na msze, pielgrzymki, uczestniczyłam w spotkaniach duszpasterstwa akademickiego. Mimo to nie wiedziałam nadal po co żyję i czego się mogę spodziewać w dorosłym życiu. Nie chciałam robić czegoś, z czym nie do końca mogłam się utożsamić. Nie było może źle, ale do szczęścia brakowało mi bardzo wiele. Marzenia o miłości, szczęśliwym małżeństwie, w którym panuje szacunek, lojalność, wierność oraz kochającej się rodzince, w której dobrze wychowane dzieciaki wyrastają na odpowiedzialnych ludzi, były czymś tak samo irracjonalnym, jak milion wygrany w totolotka lub znalezienie czterolistnej koniczyny. Właśnie, kto nie chce znaleźć tego małego, zielonego symbolu powodzenia? Ludzie układają pasjansa, wróżą z kart, by dowiedzieć się, jak potoczą się ich losy. Ja również rozważałam, co dobrego lub złego może się przytrafić i od kogo lub czego to zależy. Widząc wokół wiele nieudanych związków, nie wiedziałam skąd mam czerpać wzorce i co wypełni moje życie szczęściem. Byłam z tym problemem zupełnie sama. W sumie, nawet gdyby istniał ktoś, komu mogłabym się zwierzyć, nie umiałabym wyrazić, o co mi właściwie chodzi. To wewnętrzne wołanie o sens nie dawało mi spokoju. Kolejne nieudane przyjaźnie i pomyłki w inwestowaniu uczuć do kogoś, kto tego nie chciał, utwierdzały mnie w przekonaniu, że może być kiepsko, a nawet beznadziejnie. Nie napawało optymizmem.  W końcu ostatnią i jedyną deską ratunku stał się Bóg.

Dziś chcę Wam powiedzieć, kim jestem i dlaczego Bóg zajmuje tak dużo miejsca w moim życiu. Wychowałam się w rodzinie katolickiej. Mama posyłała nas do Kościoła i na lekcję religii. Nauczyła nas pacierzy i pilnowała byśmy nie opuszczali Mszy Świętej. Lubiałam czytać historie, które opisane były w katechiźmie i nawet wygrywałam konkursy o tematyce religijnej, ale to wszystko nie dawało mi pewności, że Bóg istnieje (...)

Któregoś dnia koleżanka Mariola przeprowadziła się wraz z całą swoją rodziną, do naszej okolicy. Kiedy pierwszy raz ją odwiedziłam, miałam okazję poznać jej męża. Był jakiś "dziwny". Czytał Biblię, słuchał religijnych pieśni... Kiedy zobaczyłam jak on ją traktuje i jak na nią patrzy, przeżyłam szok. Mieli troje dzieci, długi staż w małżeństwie, a ja widziałam, że on ją naprawdę kocha! Zachwiało to całe moje poznanie na temat życia - miałam tam jakieś swoje pewniki. Zaczęli nas odwiedzać. Któregoś dnia Sławek przyszedł do nas sam. I tak rozmawialiśmy o tym i o owym. W pewnym momencie powiedział, że nie jest Katolikiem. Nigdy dotąd nie spotkałam człowieka z innego kościoła. Z Mariolą nigdy na ten temat nie rozmawiałyśmy. Od razu uprzedziłam Sławka, że życzę sobie, by nie próbował mnie przekabacać, bo ja jestem Katolikiem z dziada pradziada, więc i tak mu się to nie uda. Powiedziałam mu jeszcze, że szanuję jego religię, ale proszę aby on uszanował moją. Kiedy tak już wszystko wyjaśniłam i poczułam się bezpieczna, zapytałam go o różnice. On odpowiedział mi na to tak: "Człowiek żyje i bardzo dba o swoje ciało, tzn. myje je, odżywia; jakiś dobry film, jakaś dobra książka, itp... a przecież to ciało starzeje się i umiera, natomiast w ogóle nie dba o duszę, która potrzebuje pokarmu".  Jaki pokarm dla duszy? O czym on mówi? Bardzo mnie to zdenerwowało, ale oczywiście nie pokazałam po sobie, co się we mnie dzieje, bo niby z jakiej racji. Te słowa zrobiły jednak we mnie ogromne spustoszenie. Cały czas słyszałam w moim umyśle słowa "dusza potrzebuje pokarmu"... Na drugi dzień poszłam do Marioli i spytałam "powiedz mi, kto wy jesteście? Mówicie, że chrześcijanami. To dlaczego ja się tak w środku denerwuję kiedy

mówicie o Jezusie? Przecież ja też jestem chrześcijanką... No przecież katolik, to też chrześcijanin, prawda?". Odpowiedziała mi na to: "My na swej drodze znaleźliśmy Jezusa" (...)

Powiedziałam; "Chcę iść z wami do tego waszego Kościoła".  Ona próbowała mi to wyperswadować, że jest u nich inaczej, że ludzie ręce do góry przed Bogiem podnoszą, że niektórzy modląc się, ze szczęścia płaczą, a ja jej na to; "Czy ze skóry u was obdzierają? 
Nie? No to idę z wami". Poszłam i właśnie tam, w tym obcym kościele, spytano mnie czy chcę przyjąć Pana Jezusa do swojego serca. Ja myślałam, że chodzi o komunię i odparłam "TAK". W tym momencie Boża miłość napełniła mnie i Żywy Chrystus, Jezus zamieszkał w moim sercu. Od tego dnia minęło około 19 lat. Wciąż Jezus mieszka w moim sercu, dzięki Jego łasce i miłosierdziu.  Gdybym polegała na uczynkach, już dawno odsunęłabym się od Niego, ale Jego miłość i łaska mnie trzymają. On zmienił moje życie. Sprawił, że jestem spełniona i szczęśliwa, śmiem rzec, najszczęśliwsza na świecie. NARODZIŁAM SIĘ NA NOWO!  I z Nim, z Jezusem wędruję przez swoje życie. Nigdy, nawet w najśmielszych snach, nie wyobrażałam sobie, że taka będzie moja przyszłość. Śpiewałam dawniej pewną pieśń wiele razy, ale nigdy nie przyszło mi na myśl, że to prawda i że to w życiu pracuje; "SZCZĘSCIE NIEPOJĘTE Bóg sam odwiedza mnie". Niestety dalsza część tej pieśni "O Jezu, wspomóż łaską bym godnie przyjął Cię", zamykała mi do Jezusa drzwi. Ja nigdy nie byłam dość godna abym umiała Go odpowiednio przyjąć. On jednak nie wzbraniał się narodzić w stajni mojego serca i tam zamieszkał a poprzez to SZCZĘŚCIE NIEPOJĘTE stało się moim udziałem. Dziękuję Ci Ojcze, że posłałeś swego Syna na Krzyż, i że mógł narodzić się we mnie, i że dałeś mi łaskę, że wraz z nim do nowego życia ZMARTWYCHWSTAŁAM. Alleluja! Chwałą Ci Panie! Bądź uwielbiony i wywyższony na wieki wieków AMEN!!! 

(czytaj więcej na BLOG-u Krysi)

Urodziłam się w rodzinie na zewnątrz dobrej i poukładanej. Moja mama pochodziła z rodziny wielodzietnej, gdzie dominował alkohol, przemoc i notoryczna bieda. Już jako mała dziewczynka była wykorzystywana seksualnie przez swojego ojca. Dlatego kiedy skończyła  18 lat, uciekła z domu i zaszła w ciążę z moim tatą. Postanowiła sobie, że nigdy w życiu nie pozwoli, aby jakikolwiek facet rządził w jej domu. Mój tato natomiast pochodził z rodziny, gdzie na pierwszym miejscu liczyła się praca. Widział również jak dominujący wpływ miała jego mama . Nigdy też nie doznał jako dziecko miłości ze strony swoich rodziców. Słowo „kocham” było dla niego obce, za to bardzo dobrze znał się na biznesie. Postanowił sobie, że nigdy nie pozwoli, aby jakaś kobieta dominowała w jego życiu.

Małżeństwo moich rodziców było różne. Wiem, że na początku łączyła ich miłość, potem jednak każdy poszedł w swoją stronę i mimo, że mieszkali razem, tak naprawdę żyli osobno. Mama prowadziła bar, tata natomiast zajmował się handlem. Odkąd pamiętam, mama była bardzo bliską mi osobą, zawsze mogłam z nią porozmawiać i wiedziałam, że nigdy mnie nie okłamie. Miałam do niej duże zaufanie. Była tez bardzo atrakcyjna i towarzyska. Wiele koleżanek w podstawówce zazdrościło mi takiej mamy. W przeciwieństwie do mojego taty, który był dla mnie obcą osobą, nigdy tak naprawdę nie uczestniczył w moim życiu. Zazwyczaj go nie było, a jak już się zjawił to bałam się wchodzić mu w drogę. Często gdy miałam problem z matematyką, powtarzał mi, że jestem „matołem” i do niczego w życiu nie dojdę. Powoli zaczynałam w to wierzyć, co miało duży wpływ na brak poczucia własnej wartości. Nigdy nie brakowało nam pieniędzy, jednak tata był strasznym sknerą i wolał kolekcjonować pieniądze niż je wydawać. Mogłyśmy zapomnieć z siostrą o jakichś wakacjach. Tata był z pozoru dobrym człowiekiem, ale nie widział, że poprzez swój charakter i brak miłości, której nie dostał u siebie w domu, znęcał się psychicznie nad swoją rodziną.

Każde z rodziców skupiało się na swoim interesie i nawet nie zauważyli, kiedy ich drogi zaczęły się rozchodzić. Były dość częste kłótnie. Pamiętam straszne noce, kiedy tata jechał po towar, mama szła na nockę, a ja, jako 10 letnia dziewczynka, zostawałam sama ze swoją młodszą siostrą na noc w dużym domu. To było straszne. Bardzo się bałam. Potem było tylko coraz gorzej -  rozstania, powroty, rozstania, zdrady, kłamstwa. Aż po 12 latach małżeństwo moich rodziców się rozpadało. Mama poznała fajnego faceta o imieniu Tomek, który był Polakiem, ale mieszkał w Niemczech. Był zupełnym przeciwieństwem taty. Bardzo lubił dzieci. Właściwie to więcej uwagi poświęcał mi i mojej siostrze niż mamie, co było haczykiem, na który moja mama dała się złapać. Dla niej zawsze najważniejsze były dzieci. Od tamtej pory moje życie nabrało sensu, bo pojechaliśmy do Niemiec i mając 12 lat poznałam inne życie. Człowiek ten zaczął przez chwilę być moim tatą, którego tak naprawdę nigdy nie miałam. Zaczęły się fajne wakacje, zabrał nas do Francji i Disneylandu, Belgii, Holandii. Chodziliśmy na basen, do Mcdonalds, wesołych miasteczek, itd. Zaczęło mi się to bardzo podobać. Kiedyś Tomek zapytał mnie czy chcę aby on był moim ojcem i partnerem mojej mamy do końca życia. Moja odpowiedź brzmiała, że tak! Ale minął jeden dzień i zadzwonił mój tato z Polski. Nie chciałam z nim rozmawiać, wiedząc, że właściwie wyrzekłam się mojego prawdziwego ojca. Pamiętam jak poszłam do toalety i płakałam, bo gdzieś w sercu go kochałam. Wtedy też dowiedziałam się, że tata wstąpił do jakiejś sekty i ponoć się nawrócił. Było to dla mnie wtedy pozytywną wiadomością, bo mimo, że jak sądziłam - zgłupiał, to przynajmniej nie popełnił samobójstwa.
Kiedyś odwiedziła nas koleżanka mamy, która utrzymywała kontakt z tatą. Zapytała się dla żartów, kto jedzie z nią do Polski. Zgłosiła się moja 5 letnia siostra i stwierdziła, że chce jechać do taty. Było to  bardzo dla nas wszystkich dziwne, bo ona zawsze się go bała i była praktycznie nierozłączna z mamą. Dominika opuściła nas i od tamtej pory wszystko zaczęło sie sypać. Mama często kłóciła się z Tomkiem. Okazało się przy okazji, że ma on problem z alkoholem oraz że zdolny jest do wielu złych rzeczy. Mama pod namową telefoniczną taty, pojechała do Polski na jakiś obóz. Ja na ten czas zostałam w Niemczech i chodziłam do szkoły. Po tygodniu mama wróciła oznajmiając, że wracamy do Polski, bo... Bóg jej tak powiedział. Była to dla mnie najgorsza wiadomość, jaką mogłam wtedy usłyszeć. Podczas gdy ja zaczęłam układać sobie życie, poznawać znajomych, mieliśmy to wszystko zostawić. Byłam załamana! A kiedy dowiedziałam się jeszcze, że mama też wstąpiła do sekty gdzie należał tata,  stwierdziłam, że zrujnowała mi życie i zaczęłam czuć do niej nienawiść. Bałam się powrotu do Polski, ale przede wszystkim spotkania z tatą. Nawet nie wiedziałam czego mogę się spodziewać.

Kiedy weszłam do jego mieszkania, on rzucił mi się w ramiona jak małe dziecko i pierwszy raz w życiu powiedział mi te niesamowite słowa KOCHAM CIĘ córko. Zaczął przepraszać, że kiedyś nie był dla mnie ojcem i obiecał, że to się zmieni. Powiedział mi, że to Jezus powstrzymał go od popełnienia samobójstwa i to On dał mu nowe życie oraz obiecał, że odzyska rodzinę. Zauważyłam, że coś w tym jest. Tato wydawał się być całkiem innym człowiekiem. Byłam jednak wobec tego obojętna i starałam się to akceptować. W domu odbywały się codzienne modlitwy. Dużo ludzi zaczęło nas odwiedzać, a nawet u nas mieszkać, co spowodowało brak jakiejkolwiek prywatności. To było dla mnie straszne.